موانع بازگشت به ایران

مشکلات اقتصادی

شرایط مالی هنگام برگشت: در آمدها در ایران نسبت به کشور‌های دیگر کم است و کفاف یک زندگی مناسب را نمی‌دهد. من دوست دارم زمانی که به ایران برمی‌گردم، تا حد خوبی استقلال مالی داشته باشم و بتوانم یک زندگی متناسب با توجه به شئون اجتماعی خودم داشته باشم.
مشکل مسکن: با توجه به شرایط ایران برای من خرید مسکن ممکن نیست. اجاره و رهن هم با توجه به درآمد کم در بدو ورود دشوار خواهد بود.
شرایط مالی ایده‌آل: برای شما «حداقل» حقوق ماهیانه برای یک زندگی مناسب چقدر است؟

مشکلات شغلی

عدم قطعیت در پیدا کردن شغل: من در مورد شغل خودم در بدو بازگشت مطمئن نیستم. اگر می‌دانستم که هنگامی که به ایران برمیگردم برای ۳-۴ سال اول شغل مناسبی خواهم داشت، به ایران بازمی‌گشتم.
عدم تناسب دانش و تجربه‌ی من با امکانات ایران: بعد از سالها تلاش برای ساختن پیشرفت شغلی در خارج، اگر به ایران برگردم باید از اول شروع کنم.
نداشتن شبکه‌ی ارتباطی با صاحبان حرفه: بعد از چند سال دور از کشور شبکه‌ی ارتباطی قوی‌ای در ایران ندارم و به نظرم موفقیت در ایران بدون شبکه‌ای از افراد ممکن نخواهد بود.
مشکلات محیط‌های کاری: مسائلی مثل زد و بندهای کاری، عدم تناسب موقعیت افراد با شایستگی‌هایشان، وابستگی زیاد بازار به دولت و بعضی نهادهای قدرت و ... چشم انداز روشنی از کار در ایران ترسیم نمی‌کند.
بی ثباتی در قوانین برای کسب و کار: به نظر می رسد فرصت های زیادی برای شروع کسب و کار در ایران هست، اما ثبات در قوانین وجود ندارد و تغییرات غیرقابل پیش بینی در قوانین روی موفقیت کسب و کارها تاثیر گذار است.

مشکلات در فضای آکادمیک

ضعف امکانات تحقیقاتی: رشته تخصصی من نیازمند امکانات آزمایشگاهی و تحقیقاتی گسترده‌ای است که در حال حاضر در ایران موجود نیست و در آینده ی نزدیک هم امیدی به تحقق آن نیست.
فرایند جذب دانشگاه: هدف اصلی من عضویت هیات علمی است. طولانی و نامشخص بودن فرایند جذب در دانشگاه‌ها باعث نگرانی من می‌شود.
عدم ارتباط صنعت با دانشگاه: من دوست دارم که نتیجه ی تحقیقاتم در دانشگاه وارد صنعت شود و به بار بنشیند، اما در ایران ارتباط بین صنعت و دانشگاه بسیار ضعیف است.
مشکل ارتباط با محافل علمی خارج از ایران: من دوست دارم تحقیقاتم را در حد پیشرفته ادامه بدهم و بتوانم ارتباطم با محافل علمی دنیا را حفظ کنم. برگشتن به ایران این ارتباط را برایم دشوار می‌کند.
سطح علمی پایین: به طور کلی سطح علمی و تحقیقاتی ایران در رشته ی من پایین تر از سطح جهانی است، و به همین دلیل کار علمی در دانشگاه های ایران برایم راضی کننده نیست.

مشکلات شخصی

فقدان دوستان: اکثر دوستان من دیگر در ایران نیستند. اگر به ایران برگردم احساس تنهایی می‌کنم و این موضوع مرا دلسرد می‌کند.
کیفیت زندگانی: مواردی مثل ترافیک و آلودگی هوا و به طور کلی کیفیت پایین زندگی در ایران و از طرفی تمرکز تمام امکانات در تهران، یکی از موانع اصلی بازگشت من به ایران است.
آینده‌ی بهتر برای فرزندان: من به دلایل مختلف دوست ندارم فرزندانم در ایران بزرگ شوند.
سربازی: مشکل سربازی یکی از موانع اصلی بازگشت بلند مدت من به ایران است.
عقب ماندن از جریان: اگر به ایران برگردم، در حالی که اکثر دوستان و هم دوره ای‌هایم در خارج از ایران در حال پیشرفت در کارشان هستند، احساس عقب ماندن از جریان می کنم.

مشکلات فرهنگی-اجتماعی و سیاسی

مشکلات اجتماعی و فرهنگی: شرایط اجتماعی و فرهنگی ایران مرا آزار می‌دهد. مسائلی مانند عدم رعایت حقوق دیگران، برخی قانون‌های ناعادلانه، نبود آزادی‌های اجتماعی، دخالت در کار دیگران برای من آزار دهنده است.
عدم قطعیت بلند مدت سیاسی: من به پایداری شرایط سیاسی ایران خوشبین نیستم و نگرانی از آینده سیاسی بلندمدت ایران یکی از موانع اصلی بازگشت من است.
محدودیت دسترسی به اطلاعات: محدودیتهای اینترنت، سرعت پایین و فیلترینگ سایت‌ها دسترسی مرا به اطلاعات کاسته و مانع فعالیت موثر من می‌شود.
تحریم‌ها: با وجود تحریم‌ها توسعه‌ی بسیاری از فعالیت‌های علمی و صنعتی در ایران محدود خواهند ماند. بنابراین توقف یا ادامه‌ی تحریم‌ها در تصمیم من موثر است.
تبعیض‌های جنسیتی: در محیط‌های کاری و جامعه‌ی ایران نگاه تبعیض آمیزی به زنان وجود دارد. محدودیت‌های اجتماعی زنان برای من آزاردهنده است.